తిమ్మరాజుపల్లి టీవీ అనేది నిజాయితీతో కూడిన నటన మరియు భావోద్వేగ సన్నివేశాలతో కూడిన నోస్టాల్జిక్ తెలుగు గ్రామీణ డ్రామా, అయితే అస్థిరమైన కథనం మరియు సరిగ్గా తీర్చిదిద్దని పాత్రలు దీనికి అడ్డంకిగా మారాయి.

(ఫోటో: Dumtika Editorial)
'తిమ్మరాజుపల్లి టీవీ'తో, గతంలో ఆన్లైన్ ఎడిటర్గా పనిచేసిన నూతన దర్శకుడు వి. మునిరాజు కెమెరా వెనుక అడుగుపెట్టి, తెలుగు సినిమాకు సరికొత్త కోణాన్ని అందించారు. ఈ చిత్రం కెమెరా అసిస్టెంట్గా పనిచేసి ఇప్పుడు నటుడిగా పరిచయమవుతున్న సాయి తేజ్ కి కూడా లాంచ్ ప్యాడ్. పరిశ్రమలోని కష్టాల గురించి అవగాహన ఉన్న కిరణ్ అబ్బవరం స్వయంగా నిర్మించిన ఈ సినిమా, ఆంధ్రప్రదేశ్ మరియు తెలంగాణలలోని గ్రామీణ కథలను ప్రోత్సహించే ధోరణిని అనుసరిస్తూ, తెలుగు తెరకు కొత్త ప్రతిభను పరిచయం చేయడానికి చేసిన ఒక స్పృహతో కూడిన ప్రయత్నం.
ఇటీవలి తెలుగు గ్రామీణ కథల మధ్య మునిరాజు ప్రత్యేకంగా నిలిచే పీరియడ్ డ్రామాను సృష్టించారా? సాయి తేజ్ అరంగేట్రం అంచనాలకు తగినట్లుగా ఉందా? వంశీకాంత్ రేఖానా అందించిన సంగీతం 90ల నాటి జ్ఞాపకాలను తట్టిలేపిందా? మరుగున పడిపోయిన ఆంధ్ర గ్రామంలో సెట్ చేసిన కథ నేటి ప్రేక్షకులను మెప్పించగలదా? వివరణాత్మక విశ్లేషణతో తెలుసుకుందాం.
1996 వేసవి కాలంలో తిమ్మరాజుపల్లి అనే ఊహాజనిత గ్రామం నేపథ్యంలో సాగే ఈ కథ, శారద (వేద జలంధర్)పై ఇష్టం పెంచుకున్న సతీష్ (సాయి తేజ్) అనే చిన్న దొంగ చుట్టూ తిరుగుతుంది. ప్రతి మహాశివరాత్రికి, గ్రామస్థులందరూ కలిసి వేడుక జరుపుకోవడానికి అతను ఒక టీవీని అద్దెకు తీసుకువస్తుంటాడు. ఊరి పెద్ద రామచంద్రయ్య (అమ్మ రమేష్) మొదటి టీవీని సొంతం చేసుకోవాలని కలలు కంటాడు, కానీ శారద అన్న రాజప్ప (ప్రదీప్ కొట్టె) అతని కంటే ముందే టీవీ కొంటాడు. అతని కొత్త టీవీ గ్రామానికి గర్వకారణంగా మారుతుంది, కానీ అందరూ అతని ఇంటికి రావడంతో తలనొప్పిగా మారుతుంది. టీవీ కనిపించకుండా పోవడంతో, అనుమానం సతీష్పై పడుతుంది. తనపై పడ్డ నిందను పోగొట్టుకోవడానికి గ్రామ పెద్దలు అతనికి రెండు వారాల సమయం ఇస్తారు. దీంతో నిజాన్ని వెలికితీసేందుకు మరియు దెబ్బతిన్న సంబంధాలను సరిదిద్దుకోవడానికి అతని భావోద్వేగ ప్రయాణం మొదలవుతుంది.
సాయి తేజ్ (సతీష్) ఒక నికార్సైన అరంగేట్రం చేశారు, గ్రామీణ యువకుడిలోని అమాయకత్వం, నిరాశ మరియు ఆకర్షణను సమర్థవంతంగా పండించారు. అతని ఎమోషనల్ సీన్స్, ముఖ్యంగా తల్లి (వసంతగా మాధవి ప్రసాద్)తో ఉన్న సన్నివేశాలు ఆకట్టుకుంటాయి.
వేద జలంధర్ (శారద) పల్లెటూరి పిల్లగా తన పాత్రకు ప్రాణం పోశారు. సాయి తేజ్తో ఆమె కెమిస్ట్రీ బాగున్నప్పటికీ, రచన లోపం వల్ల ప్రేమకథ పూర్తిస్థాయిలో వికసించలేదు.
ప్రదీప్ కొట్టె (రాజప్ప) అహంకారం మరియు నిస్సహాయత మధ్య ఊగిసలాడే ఒక లోతైన నటనను కనబరిచారు. అతని ఉనికి గ్రామీణ వాతావరణానికి బలాన్ని ఇచ్చింది.
సహాయక నటీనటులు స్వాతి కరిమిరెడ్డి, అమ్మ రమేష్, సత్యనారాయణ, లతీష్ తమ నటనతో సినిమాకు వాస్తవికతను జోడించారు.
సంగీతం/పాటలు: వంశీకాంత్ రేఖానా అందించిన సంగీతం సినిమాలోని ఎమోషనల్ సన్నివేశాలకు తోడ్పడింది, అయితే పాటలు గుర్తుండిపోయేలా కాకుండా కేవలం కథా గమనానికి ఉపయోగపడేలా ఉన్నాయి.
నేపథ్య సంగీతం: బిజిఎమ్ కీలక సన్నివేశాలను, ముఖ్యంగా సామూహిక వేడుకలు మరియు భావోద్వేగ సమయాల్లో చక్కగా ఎలివేట్ చేసింది.
సినిమాటోగ్రఫీ: అక్షయ్ రామ్ పోడిశెట్టి విజువల్స్ 90ల నాటి ఆంధ్ర గ్రామీణ అందాలను సహజమైన రంగులు మరియు లైటింగ్తో అద్భుతంగా బంధించాయి.
ఎడిటింగ్: దర్శకుడు-ఎడిటర్ వి. మునిరాజు ప్రథమార్థంలో వేగాన్ని చక్కగా కొనసాగించారు కానీ కథ ముందుకు సాగే కొద్దీ కథనంలో కొంత తడబడ్డారు.
ఒకే ఒక టెలివిజన్ మొత్తం గ్రామాన్ని ఎలా ఏకం చేయగలదు లేదా విడదీయగలదు అనే 90ల నాటి గ్రామీణ తెలుగు వాతావరణాన్ని పునఃసృష్టించడానికి చేసిన హృదయపూర్వక ప్రయత్నంగా 'తిమ్మరాజుపల్లి టీవీ' నిలుస్తుంది. వి. మునిరాజు రచన ప్రామిసింగ్గా ఉంది, చిన్న పట్టణాల నోస్టాల్జియా మరియు సామాజిక మార్పును ప్రతిబింబించే 'సి/ఓ కంచరపాలెం' వంటి ఇటీవలి తెలుగు చిత్రాలను గుర్తు చేస్తుంది. అయితే, బలమైన ప్రారంభం తర్వాత స్క్రీన్ప్లే వేగాన్ని కోల్పోయింది, ద్వితీయార్థంలో సాగదీసిన సన్నివేశాలు మరియు తగ్గిన ఉత్కంఠ వల్ల ఇబ్బంది కలిగింది. ఈ జానర్లోని ఉత్తమ చిత్రాల మాదిరిగా కాకుండా, ఇక్కడ సహాయక పాత్రలు గుర్తుండిపోయేలా లేవు మరియు ప్రేమకథ కూడా అంతగా ఆకట్టుకోలేదు. అయినప్పటికీ, తల్లి-కొడుకుల బంధం, సామూహిక వేడుకలు వంటి ఎమోషనల్ సీన్స్ ఆకట్టుకుంటాయి మరియు సినిమాలోని నిజాయితీ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
మనసును హత్తుకునే నోస్టాల్జిక్ రూరల్ డ్రామా రేటింగ్ – 3/5